Verhalen

Dit is een selectie van de leukste verhalen die ooit in onze e-mail kranten verschenen.

Honden, voorjaar 2008

Ja vier honden IS misschien wat overdreven. Maar we hebben onze oude Joey al 16 (of is het al 17) jaar.... Krukkig en krakkemikkig gaat hij door het leven. zowiezo al onze tweede Border, Dus dat is Joey II. We dachten al in Nederland (5 jaar geleden dus) dat hij het hier in Polen niet zou redden, op zijn leeftijd nog weer de heuvels zou vast te zwaar voor hem zijn.

Nou mooi wel en nu begint hij ook met het drijven weer te helpen! Wat een hond, wat een passie. Na een drietal "tussenhonden" wilden we er toch een Bordercollie bij. Tenslotte zagen we het verscheiden van Joe naderbij komen. Karin en Wilbert kochten voor ons een Bordercollie uit de Telegraaf. Mickey; 'n Mooie hond, kortharig, heeeeeel lief, maar: hij heeft geen passie. Dus hij wil best voor je paarden halen, maar je moet niet beginnen lullig tegen hem te doen, dan gaattie weg. Hij kan met z'n buik omhoog op het erf liggen slapen tussen de paarden. Geen passie voor het drijven, dus.

Ondertussen kregen we best wel vaak onbestemde types mensen op het erf, die op zich geen kwaad in de zin hadden, maar toch. Voorzichtig keek ik uit naar een grote, doch voor de gasten een lieve (waak)hond. In Nederland zei ik dat een keertje tegen Anne S. En die wist meteen iets!

Zo kwam Rexlex op het erf als herplaatsing. Eerst Onzeker met de andere honden zodat hij eerst Oversexrex heette, Dat was maar een weekje. Toen werdtie stressig, zodat hij nog tijdelijk Anorex heette. Als je hem eruit laat s'avonds heet hij nog wel Complex. Maar nu heet hij toch het meest Rex, naar de commissaris. Hoewel hij wel alleen de parkeerdienst onder zich weet.... Superhond, Goede combinatie van lief en toch waaks En nooit meer rare types die hier aankloppen. Alleen gasten dan.

Met het oog op de passieloosheid van Mick en de werkende aanwezigheid van Joey, besloten we toch nog een jonge Border aan te schaffen, Vooral omdat we een mooi aanbod kregen! Zodoende is nu hond 4 bij ons. Hij moet zo goed worden als Joe en daarom heet hij Joey III Junior, In de wandelgangen Junior. En dat wordt een goeie!!

Herfst, oktober 2007

Op school leerde je het al:
De lente begint op 21 maart, de zomer op 21 juni, de herft op 21 september en de winter op 21 december. Nou dat is hier wel heel duidelijk!
Omdat de herfst een weekje te vroeg was, kregen we een weekje zomer-compensatie. maar nu gaat het echt gebeuren; Mooie dagen met soms dreigende luchten, afgewisseld met koude nachten. Vanaf nu wordt het steeds een beetje kouder en we kunnen erop wachten dat de eerste nachtvorst er is! Dan alle herfstklussen snel uitvoeren, zodat de dahliabollen gerooid zijn, voordat de grond bevriest! Ook de grasgroei loopt nu snel terug, zodat de paarden nog even het gazon moeten uiteten en de merries alweer hooi erbij krijgen. Niet veel, maar zo dat ze elke dag leren dat hier eten te halen is en ze elke dag zich rond eten.Zo komen ze lekker de winter in. Die begint op 21 december, dus net voor de Kerst. Daarom is het hier ook zo spannend of de kerst wit is. In Nederland is dat een hele event, hier is het meer iets waar we recht op hebben! Daarna wordt het pas echt winter! Met vanaf half januari tot maart veel kans op sneeuw en ruige vorst. Heerlijk vinden onze IJslanders dat.

Ook hier kan het regenen. Maar in tegenstelling tot Nederland regent het hier vaker s'nachts! Zoals vannacht en daarom deze ochtend ook. En zoals Anne altijd zegt:"Niets verveeld zo snel als regen" Maar hij zegt dat dan al vaak na de eerste anderhalve drup! Niet als nu, want dit is weer even serieus. Het valt er losjes uit en we hebben alle merries even op stal geprakt. Liggen alle veulentjes in het dikke pak stro te slapen, terwijl de moeders druk zijn me het hooi opeten. Even droog, warm en voldaan worden. Daarna kunnen ze zo'n regendag aan. Maar het weer verandert; er komen plukken blauw in de lucht en de zon breekt door. Zodra die schijnt is het warm en wordt je uitgenodigd om ergen lekker buiten te gaan zitten. Tot de volgende bui eruit kleddert: Snel rennen naar een schuilmogelijkheid (niet voor mij, ik zie toe). Wie er voordeel hebben bij dit weer zijn de bospaddestoelen. Grzegorz komt met een tasje vol naar de keuken. Gevonden bij het werken aan het schrikdraad. Ik weet al wat wij vanavond eten!

s'winters brandt er zo'n beeetje dag en nacht wel een vuurtje op de Punktur boerderij. Denk maar aan de grote open haard en sinds verleden jaar is er ook een grote oven/fornuis op hout (de pjets, heettie voor ons). Op den duur willen we nog meer houtverwarming hebben . Dus er wordt heel wat hout in de kille tijd opgestookt. Daarom zien veel gasten hier wel vaker medegasten rondlopen met een akelig grote motorzaag. Die helpen al dat hout te kappen te verzamelen en in handzame stukken te maken! Nuttig voor ons, niet alleen voor een warme winter, maar ook omdat zonder dat lawaaiige werk ons terrein nu anders alweer een bos zou zijn! Razendsnel kiemen hier de bomen en nemen de open ruimte over! Begrazen helpt wel tegen sappige spruiten, maar is niet afdoende om al dat dolle gebladerde in bedwang te houden! Daarom is verwarmen op hout voor ons een goede keuze. Temeer dat de hoofdverwarming hier in huis (Ja, de CV) nog op kolen functioneerd. En die kolen hier kunnen wel rook afgeven alsof we beneden in de kelder autobanden aan het verbranden zijn (SCHAAAAAAAM). Dus hout is beter.

Nieuw land, okt 2007

Ja we voelen ons hier echte herenboeren met onze 80 ha eigen land. En het is ook geweldig. Vooral omdat het land steeds mooier wordt met meer klaver en gras en meer fijne kruiden. Ook het slechtste stuk, “de gele berg” wordt steeds rijker. Dus nog steeds kunnen we onze groeiende kudde terecht op eigen land! Maar omdat de E.U. Hier invloed krijgt, krijgen de boeren voor het land dat ze als landbouwgrond gebruiken E.U.-subsidie. En er ligt nog veel grond braak! Dus daarom krijgen we s'zomers vaak Poolse mensen aan de deur die vragen of we hun land willen hooien. Meestal is dat niet de meoite. Het land is al in lange tijd niet gebruikt en het hooi is waardeloos. Nu is ons aan de overkant van de weg, in Plwana een stuk ter begrazing aangeboden. Dertig hectare maar liefst! Er moet nog veel aan gebeuren; wilde rozen worden gerooid, en alles moet worden omheind. Dat lukt wel maar langzaam. Als bewijs van goede wil hebben we er alvast 6 hengstjes neer gezet in het eerste deel dat klaar is. En het is daar genieten voor die lui! Steile heuvels, onontgonnen hoekjes; prachtig!! Ook voor ons is het een leuk uitje. De eigenaar is aan de zuidzij van de berg een wijngaard begonnen. Heel pril, maar zo op het oog een prachtig en goede wijnhelling. Leuk om dat ook te zien EN als je daar staat, ben je hoger dan onze bergen en heb je ruim zicht op de nabijgelegen (ex)vulkaan en de bergen tussen Polen en Tjechie: Adembenemend..............................

Elselien's been zomer 2007

Dit is eigenlijk geen echt leuk verhaal, maar wel goed om te vertellen. Ja, paardentrainen brengt nu eenmaal risico’s met zich mee. Wie op een paard klimt kan er ook eenvoudig weer aftuffen. Maar zelfs trainen vanaf “de bodem” is niet zonder gevaar. Daar ben ik nu wel achter. Ook ik heb nu eens iets gebroken! Om het paard te wennen aan “andere situaties” was ik begonnen om hem elders dan alleen in de longeerkraal te dubbellongeren. En dat ging best gaaf, ookal was hij nog wat onzeker. Toch nog maar even op de andere hand, dacht ik. Foutje, na 20 meter springt tie weg en ik zie mezelf nog net in de dubbele lijn stappen. Er lag daar al langer een platte steen. Vaak had ik er met een schepje bijgestaan om hem uit te graven, maar dat lukte mij niet in mijn eentje. Dus die gevaarlijke steen lag nog steeds net op de plek waar ik terecht kwam... Nog even werd ik meegesleurd met de lijn en dat deed zoveel pijn dat ik ook meteen wist dat dit goed fout was! Het paard kwam los en werd opgevangen en ik lag languit op het voorterrein. Gelukkig schoot van alle kanten hulp toe. Anne besloot om mij gestrekt op een brede plank naar het ziekenhuis te transporteren voor een rontgenfoto. Ik paste met plank en al achter in de Opel. In het hospitaal lieten de foto’s zien dat het slecht was, er werd meteen een tractie aangelegd, maar pas na het weekend kon ik geopereerd worden. Daarbij is in het verbrijzelde bovenbeen een pen geslagen. Geen gips dus. Poolse vrienden en ook gasten kwamen langs. Toevallig hadden we veel gasten die in of rondom de ziekenhulp werken en die dit wel een buitenkansje vonden om kennis te maken met het Poolse hospitaalsysteem. De kennismaking was verbluffend. Low budget, maar effektief en niets ontbreekt. Na 10 dagen kon ik naar huis, maar Thuis is er een bedje voor mij gemaakt in het net opgeleverde kantoor beneden. Hier zat ik uiteindelijk enkele maanden behoorlijk gevangen; de drempel is te hoog om met een looprek overheen te komen. Gelukkig heb ik hier wel een computer en internet. Dus toen ik weer wat meer energie kreeg, kon ik mij hier mooi op storten. Uitendelijk kost het been me bina ene half jaar.
Kerst 2007 zat ik voor het eerst weer (heel onwennig) op een paard en zomer 2008 hoop ik weer voloop met gasten en paarden bezig te kunnen zijn.

IJslanders aan een Pool verkocht najaar 2006

We hebben een primeur! We hebben voor het eerst IJslanders aan een Pool verkocht!

We hadden naar aanleiding van een demo afgelopen zomer een reportage in het Poolse paardenblad KON (PAARD dus). Karin en Wilbert hadden veel werk verzet om ons daar goed te presenteren. Het zag er goed uit, in het echt en in de rapportage. Helaas stond er bij het stuk geen adres of website. Toch kwam dit echtpaar op een zondag het erf op rijden. Hij heeft een goed lopend bedrijf en wilde graag tölten. We hebben hem meteen op enkele paarden gezet. Hij zat erop als voor een jachtpartij, maar dreef wel. Zodoende leken er 3 geschikt. Hij had zijn zinnen gezet op Toppa, maar die bleek nog wat heet voor hem. Laeva vond hij fout van kleur (isabel, met bles), maar zij was wel erg lief. Zodoende vond zijn vrouw dat hij Laeva moest kopen. De twijfel sloeg toe en hij besloot gewoon om ze allebei te kopen!

Bedrijfsbezoek

Al langer hebben we een fijn contact met de plaatselijke vertegenwoordiger van het Poolse Stamboek: Janusz Lawin. We werden door hem benaderd of we ons bedrijf open wilden stellen voor studenten die paardenhouderij studeren aan de universiteit. Nou wat graag! We besloten er echt iets van te maken. Hieronder een kleine impressie, geschreven door Wilbert:

Hoe laat je 35 studenten kennismaken met Punktur en belangrijker met het onbekende IJslandse paard? Met weinig planning (hoe kan het ook anders) slaagden we er toch in een hele toffe show neer te zetten. De gang leek een ware expositieruimte met video, een powerpoint presentatie en een informatiestandje. Danuta en Kasza ontvingen de verlegen Polen met hun warme gastvrijheid, koffie en cake. De Punktur-sfeer (jullie allen wel bekend) zat er al snel in. Verbazing en opwinding alom als de 18 jonge hengstjes naar beneden komen denderen.

Een stal vol met drukke mensen en nieuwsgierige hengsten, uitleg van Anne en Elselien. Fotocamera’s klikten (of piepten) onafgebroken. De eerste indruk was zeker een goede. Genoeg verbaasde blikken waren er ook tijdens het paalwerk en het vrijlopen. Deze methodes zijn hier duidelijk nog niet bekend maar vielen erg goed bij het publiek, getuigde het daverende applaus waar Karin en Illyr (een jonge ruin) op getrakteerd werden. Het bezoek kende eigenlijk vele hoogtepunten: Anne met een volle beker melk op Osp (slechts een heeel klein beetje geknoeid), en bijvoorbeeld de vlaggenparade. De topper van de dag was toch wel het moment dat Osp demonstreerde een koele, lieve en onverstoorbare IJslander te zijn. Volgzaam liep ze achter me aan de trap op, het huis in. 35 verbouwereerde mensen gaven haar een portie aandacht waar ze volgend jaar nog op teert. De Poolse dankbetuigingen, handjes en ”heeeeel erg bedankjes” luidden het einde in van een zeer geslaagde dag, die zeker nog wel een vervolg zal krijgen.

DVD april 2005

Mildred maakte voor ons een hartstikke leuke DVD over Punktur Polen. Met sneeuwscenes, buitenrijden, paarden halen, de veulens en natuurlijk over de prachtige omgeving. Ik heb hem een aantal mensen al toegestuurd. De reünisten en gasten die deze zomer komen, zullen we in Polen een exemplaar overhandigen.

Vroege veulens mei 2006

"Nee," sprak Anne, "jullie kunnen helaas geen veulens bewonderen als jullie hier zijn, want ze worden pas ten vroegste verwacht in de eerste helft van juni, dus over drie weken". De volgende ochtend als de werkers 's ochtend een kop koffie drinken, zegt een van hen: "hebben jullie dat kleine paardje gezien dat in de wei lag". Tomek, die Anne natuurlijk geloofde, vroeg nogmaals aan hem, "je verwacht toch echt pas over 3 weken veulen". "ja", zegt Anne, "hoezo?". "nou, Bartek heeft vanochtend een veulen gezien". Anne laat niets van zijn spanning merken en drinkt zijn, veel te hete, koffie op. Na de koffie gaan ze naar het veld, want Anne is best wel een beetje bang dat het veulen, dat veel te vroeg geboren is, nog niet volgroeid is. In de wei blijkt dat Drottning die nacht een gezond merrieveulen ter wereld heeft gebracht. Het laat zich tot op een paar meter benaderen, net genoeg om het geslacht te zien, maar Drottning is duidelijk niet erg gesteld op deze vroege kraamvisite en blijft het veulen afschermen. Anne bekijkt ook de andere paarden nog eens goed en ziet Osp langs de bosrand scharrelen. Dan ziet Anne dat ook zij een veulen heeft. Zij laat zich iets beter benaderen en Anne kruipt er heen om het veulen niet af te schrikken, zodat het zich ook goed laat bekijken. Het is een mooi, zwaar hengstveulen, dat ook helemaal af is. Het zijn de vroegst geboren veulens die Anne en Elselien ooit gehad hebben. Oda had de naam een korte draagtijd te hebben, met haar 11 maanden. Maar deze merries hebben een draagtijd van 10 maanden en 3 weken. En de veulens waren alledrie volgroeid, dus ook geen te vroege geboortes. Ook in 2007 worden een aantal veulens weer vroeg geboren, kennelijk gaat dat vanzelf goed.

Seizoenen, november 2004

We leven hier in Polen op de beweging van de seizoenen. In de zomer denken we al aan de maanden die voor ons liggen: Hooien, jam maken, paddestoelen kopen en invriezen, slivovice maken. We zijn ons letterlijk aan het inwinteren. Hooi en stro worden in hun opslagplaatsen gestapeld. Hout zijn we aan het kappen en dat komt grotendeels samen met de steenkool voor de centrale verwarming in de kelder te liggen. Daar liggen ook onze appels en pompoenen. Omdat we weer zoveel appels hebben, proberen we dit jaar voor het eerst ook cider te maken. De paarden maken zich elk jaar ook klaar voor de winter; ze zien er allemaal prachtig uit; mooi in hun dikke wintervacht en ze hebben in de nazomer allemaal een wintervoorraadje vet aangezet. Zoals het hoort mag je de eerste vaste sneeuw vanaf Kerstavond verwachten, heerlijk bij het haardvuur zitten, buiten de sneeuwvlokken zien vallen en steeds even kijken hoe dik het sneeuwdek al is!

Water 2004

Dat eerste jaar duurde het lang genoeg, dat prachtige weer! In Polen verwachtte men dat jaar(2003) een opbrengstderving van 40 % op de oogst vanwege de droogte. Boeren bij ons in de buurt waren in serieuze problemen gekomen omdat het zo droog was. Maar gelukkig hadden wij over het algemeen genoeg gras. Onze kudde was nog klein voor het oppervlakte dat we in gebruik hadden. Op een enkel perceel moesten we al wel hooi bij voeren. We leerden onze grond en zijn mogelijkheden wel goed kennen! Maar waarom direct al het eerste jaar......? Uiteindelijk hadden we naar omstandigheden ook nog een aardig goede hooioogst, maar voor de zekerheid kochten we toch maar wat hooi erbij voor de winter. Tenslotte ging de eerste winter uiteindelijk alleen maar goed omdat die gelukkig zo kort was. Ondanks de droogte ziet het er in Polen bij extreme droogte niet zo dor uit als in Nederland. Schijnbaar kan de leemgrond bij ons de grote droogte goed bufferen. De droogte was op zich wel heel fijn voor het werk op en rondom het huis. Regendagen waren er niet bij! Wel werden de gasten op de boerderij steeds geconfronteerd met mensen die duidelijk geen vakantie vieren en naarstig bezig zijn huis en erf op te knappen. Soms werd er al vroeg begonnen met hakken, schuren, zagen en breken. Een aantal gasten vond dat wel een lekker vakantie-idee; anderen werken en zij nog een keer omdraaien. Andere gasten willen het liever in de ochtend stil, en ook daaraan konden we dan voldoen; want ook op de weides is er voldoende te doen en dan begonnen de werklui ’s ochtends daar.

De volgende zomer (2004) kende meer regen. Toen kwam er een echte nazomer waarbij alles heet en droog werd….. Na de droge zomer van 2003 was het grondwater nog niet weer op pijl. DUS…met een terrein vol gasten bleef opeens de pomp lenspompen. Dat betekent dat de kranen droog bleven staan. Vooral het drenken van de paarden vormde een heikel punt. De werkers konden heel lang nog genoeg water uit de beek halen. Met emmertjes vulden ze zo de drinkton. Maar ook de beek werd kleiner. Problemen, problemen. Gelukkig uiteindelijk maar voor 2 dagen echt. We hebben het gered met water uit de beek voor de mensen. Met emmertjes haalden we het naar huis,voor het doorspoel-water en het waswater. Ook de afwasmachine leerde draaien op 10 liter water, waarvan de helft gerecyceld kon worden voor de volgende wasbeurt en de andere afgewerkte helft als schrobwater functioneerde. Drinkwater kochten we toen toch nog in de winkel, dus dat was ook geen probleem. Voor de kampeerders was het wel echt kamperen geworden en ze hebben zich s’avonds fris gewassen met een pannetje water per persoon. En de binnen-gasten hadden een zwem-annex wasparty,ook in de beek. Voor de paarden haalden de werkers het water rechtstreeks uit de rivier Bobr. Daar was het water nog lang niet op. We maken gebruik van de droogte door de waterput achter het huis een keer echt schoon te maken. Er liep nu sreeds maar weining water in, zodat de werkers er in konden om de wanden te schrobben en de bodem schoon te maken en alle derrie te verwijderen. Hij is nu ook romantisch opgemetseld met een kraag erom heen zodat regenwater er niet meer in kan stromen en een deksel erop, zodat er geen vogeltjes, bladeren of paarden in kunnen vallen. Daardoor hebben we nu veel beter en schoner water. Zo goed zelfs dat we het nu rechtstreeks uit de kraan durven te drinken! En wat voor water….Lekker!

Ons eerste jaar zit erop!!! december 2003

Geweldig!! We beginnen het te leren en we hebben nu alles al een keer gedaan: importeren, exporteren, Open Dag, maaien, haver kopen, in de bergen rijden, gasten cursussen geven...... Langzamerhand begint het zich af te tekenen hoe we in Polen en in Nederland verder gaan. Maar het wel een heel proces! Maar de balans was zeker positief; We hebben voor zo’n eerste jaar ongelooflijk veel gasten gehad en dat is leuk werk om te doen. We zijn tenslotte apetrots op ons gedoetje en we laten mensen graag onze boerderij en zijn prachtige omgeving zien! Paard rijden hier is zo anders en zo veel boeiender dan in Nederland. De veulens gedijen hier geweldig en de jonge paarden spelen en rennen hier heuvel op en af..... Het opknappen van de boerderij verloopt voorspoedig, er wordt veel gebouwd en gerestaureerd. De gesnoeide appelbomen leverden tonnen appels. Helaas dat we daar nog niets mee doen, dan stamppot maken en appelmoes, maar de paarden vonden ze ook heel lekker... De buurman is heel blij met ons: Hij is imker en verkocht nooit zoveel honing aan alle toeristen als dit jaar!! Dus we groeien en ontwikkelen ons in onze nieuwe boerderij!